Bu Nasıl Demokrasi Anlayışı?
Meclis Dışişleri Komisyonu’nun ABD ziyareti için oluşturulan heyette DEM Parti’nin bilinçli biçimde dışlanması, Türkiye’de demokrasinin nasıl içinin boşaltıldığını bir kez daha gözler önüne serdi. AKP, CHP ve MHP’li üyeler heyette yer alırken, 6 milyonu aşkın seçmenin oyuyla parlamentoya girmiş bir partinin yok sayılması yalnızca siyasi bir tercih değil, açık bir demokrasi ihlalidir.
Soruyu açık soralım:
Bu mu çoğulculuk? Bu mu temsil adaleti? Bu mu toplumu birleştirme iddiası?
DEM Parti, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde milyonlarca yurttaşın iradesini temsil ediyor. Üstelik Meclis aritmetiği ortadayken, sandalye sayısı MHP’den fazla olan bir partinin, Dışişleri Komisyonu gibi kritik bir komisyonda yapılan uluslararası ziyarette dışlanması neyle açıklanabilir? Bunun adı ne diplomatik hassasiyettir ne de teknik zorunluluk. Bunun adı siyasi dışlama, hatta daha açık ifadeyle irade gaspıdır.
Daha vahimi ise bu tabloya CHP’nin de dahil edilmesidir. Demokrasi, eşit temsil ve çoğulculuk iddiasını her fırsatta dile getiren bir partinin, AKP ve MHP ile birlikte bu dışlayıcı karara sessiz kalması —ya da fiilen parçası olması— başlı başına bir çelişkidir. Demokrasi, sadece iktidara karşıyken hatırlanan bir kavram mıdır? İlke, konjonktüre göre mi uygulanır?
DEM Parti’yi dışlamak, yalnızca bir partiyi değil;
– Kürt seçmeni,
– barış talebini,
– Meclis’te eşit temsili,
– farklılıklarla bir arada yaşama iddiasını
dışlamaktır.
Bir yandan “toplumsal barış”, “yeni anayasa”, “birlik ve beraberlik” söylemleri dillendirilirken, diğer yandan milyonlarca insanın oy verdiği bir siyasi partinin Meclis faaliyetlerinden bilinçli biçimde izole edilmesi, bu söylemlerin ne kadar samimiyetsiz olduğunu ortaya koyuyor.
Demokrasi, yalnızca sandıkta oy vermek değildir. Demokrasi; o oyun Meclis’te, komisyonda, uluslararası temaslarda eşit ve adil biçimde temsil edilmesidir. Beğenmediğiniz, hoşunuza gitmeyen, siyasetini kabul etmediğiniz bir partiyi “inisiyatif” gerekçesiyle devre dışı bırakıyorsanız, ortada demokrasi değil, çoğunluk zorbalığı vardır.
Bugün DEM Parti’yi dışlayan bu anlayış, yarın başka bir partiyi, başka bir toplumsal kesimi rahatlıkla dışlayabilir. Çünkü ilke yoktur; keyfiyet vardır. Hukuk yoktur; siyasal hesap vardır.
O halde bir kez daha soralım:
6 milyondan fazla seçmenin iradesini yok saymak mı demokrasi?
Meclis’te sayısal çoğunluğu görmezden gelmek mi temsil adaleti?
Toplumu birleştirmek böyle mi olur?
Bu anlayışla ne barış olur, ne demokrasi, ne de birlikte yaşama umudu.
Geriye sadece dışlayan, bölen ve derinleştiren bir siyaset kalır.